به قول شهيدآويني ديگر قطارها هم هنگام عبور از جلوي پادگان دوكوهه بوق نمي زنند
چه غربتي و چه مظلوميتي اما در همين محرم ارباب بي كفنمان با خط خون عهد مي بنديم تا جان در بدن و خون در رگمان است مخلص و ارادتمند مردان مرد هستيم هرچند آقايان و آقازاده ها الان به صلاح نيست از شهدا حرفي بزنن چون شرايط حكم ميكند فعلا نامي از آنها نباشد اما ببينيد خون حسين هنوز هم مي جوشد اينان نيز به پيروي از مرادشان همچنان زنده اند

ای بابا قدر چی رو می دونن

آسمان، جز هياهوي پرندگان مرگ حرفي براي گفتن نداشت. خورشيد خم شده بود تا دلواپسي‌هاي درختان را به نمايش نگذارد. آذرماه آخر پاييز بود و انديمشك، آغوش گشوده‌اي كه مسافرانش به بهار مي‌رفتند و ناگهان قرار شد بعضي غايب شويم و بعضي زخمي از پاييز را به يادگار داشته باشيم. پاييز با لشكرش از آسمان به انديمشك سرازير شده بود و زمين، قفس شكسته‌اي را مي‌ماند كه پرندگانش به آسمان مي‌گريختند.

آژير قرمز، الفباي انتظار بود و اولين جمله اين انتظار، حمله هوايي 54 هواپيماي پاييزي بود كه نمي‌خواستند برگي سبز بر تنديس درختانمان باشد.

آذرماه آخر پاييز 65، انديمشك از سكوت به حرف آمد.

توي شلوغي خيابان نادري به سختي يه تاكسي خالي پيدا كردم و نشستم؛ بوي تاكسي و يك نفس عميق. راننده راديو ماشين رو روشن كرد، صداي مجري بود كه مي‌گفت " همكارانم در ميدان راه‌آهن انديمشك مستقر شده‌اند تا فردا به طور مستقيم گزارشي از اين شهرستان قهرمان داشته باشيم" . اسم انديمشك كنجكاوم كرد و از راننده خواستم صداي راديو رو بلندتر كند! مجري ادامه داد" فردا چهارم آذرماه است، روزي كه انديمشك توسط 54 هواپيماي عراقي يك ساعت و 45 دقيقه بمباران شد. اين حادثه طولاني ترين بمباران هوايي پس از جنگ جهاني دوم بود. يك ساعت و 45 دقيقه مردم بيگناه و بي‌دفاع انديمشك توسط دشمن بمباران شدند".

حرف‌هاي مجري منو به سال 65 برد، وقتي كه دوم ابتدايي بودم. اون روز هم مثل هر روز صبح همراه دو خواهر بزرگترم راهي مدرسه شديم. در مسير مدرسه بايد از ميدان راه‌آهن (ايستگاه) رد مي‌شديم؛ به ميدان كه رسيديم قطار تهران ـ انديمشك تازه رسيده بود و صدها نيروي نظامي در انديمشك پياده شده بودند.

خواهرم انگاري مي‌دونست كه اين نيروها بايد به خط اعزام شوند. خواهر ديگرم گفت اين همه نيرو توي شهر، خدا به خير بگذارند. من هم در افكار كودكانه‌ام فقط به جغرافي كه نخوانده بودم فكر مي‌كردم. آخه قرار بود معلم از همه كلاس درس بپرسد. سركلاس با استرس زياد منتظر بودم تا اسمم را از دهان خانم معلم بشنوم كه يهو صداي انفجار و شكستن شيشه‌هاي كلاس و جيغ بچه‌ها توي گوشم پيچيد. يك لحظه كه به خودم اومدم در آغوش خانم معلم بودم. صداي انفجار هر لحظه بيشتر و بيشتر مي‌شد.

خواهرانم با عجله دستم را گرفتند و به دبيرستانشان كه ديوار به ديوار مدرسه‌مان بود، بردند. مدير مدرسه فرياد مي‌زد"هواپيماها خيلي پايين اومدن و دارن رگبار مي‌بندند همه به ديوارها تكيه كنيد". من كه نگران پدر و مادر بودم به بيرون از مدرسه دويدم و همراه خواهرها با ترس و گريه به سمت ميدان راه‌آهن (محل كار پدر) رفتيم.

در بين راه صداي رگبار و انفجار و شيون‌هاي مردم و ... به گوش مي‌رسيد. به ميدان رسيديم نگاهي به آسمون انداختم و ديدم پر از هواپيما و راكت بود. ناگهان يكي از همون نيروهاي اعزامي كه همگي دور ميدان بودند دستمو گرفت و هل داد روي زمين و به خواهرانم گفت "بخوابيد روي زمين راكت انداختند".

از صداي انفجار گوش‌هام كيپ شده بودند. نمي‌دونم چقدر طول كشيد شايد نيم ساعت! وقتي بلند شديم سرباز دستاشو روي چشمام گرفته بود تا چيزي نبينم. فقط صداي ناله و يا حسين يا حسين گفتن‌هاي خواهرامو مي‌شنيدم. كنجكاو شده بودم؛ دوست داشتم بدونم چه شده؛ از زيردست سرباز كه بلند بلند گريه مي‌كرد خيلي سريع اومدم بيرون.

همه اون نيروهاي خندان و پر جنب و جوش آن روز صبح توي ميدان و افراد رهگذر حالا روي پله‌هاي ايستگاه راه‌آهن و اطراف ميدان افتاده بودند. هنوز چهره سربازي كه به سمت ما مي‌اومد و سرش از تنش جدا شد رو يادم نمي‌ره! پنجه دست اون سرباز روي كمر خواهرم افتاد و خون از چادر خواهرم سرازير ‌شده بود. مانتوي طوسي من از خون اون سرباز قرمز شده بود. توي اون شرايط برگشتم با ترس و لرز به خواهرم گفتم ما كه ديگه زنده نمي‌مونيم كيفم سنگينه، بندازمش؟! خواهرم گفت نه شايد زنده مونديم؛ با همين يك جمله اميدوار شدم.

فقط ما چهار نفر زنده مونديم و با اون سرباز كه فرشته نجات ما شده بود به طرف خونه دويديم در حالي كه همچنان صداي انفجار ادامه داشت. بين راه خواهرم پيكر بي جان دوستش را كه چند لحظه پيش از ما جدا شده بود، ديد و شروع به شيون كرد. سمت بازار روز كه گويا امن‌تر از باقي جاها بود رفتيم اما آنجا هم دود و انفجار و صداي يك جوان كه پاي راستش‌ قطع شده بود و دلداري‌هاي سرباز همراه ما...

از صداي آژير آمبولانس هميشه مي‌ترسيدم؛ اما اين دفعه با شنيدن صداي آژير اميدوار شدم كه هنوز كساني زنده هستند. يك ربع فاصله مدرسه تا خونه اون روز ساعتها طول كشيد؛ بالاخره رسيديم اما اون دچار موج گرفتگي شده بود، همون كه فرشته نجات ما شد.

4 آذرماه سال 65 اكثر خانواده‌هاي انديمشكي شهيد دادن، ولي ما با اينكه وسط ميدان راه‌آهن بوديم زنده مانديم! يادمه امام جمعه وقت از زنده ماندن ما به عنوان معجره ياد كرد.

توي اون بمباران يكي از خلبانان هواپيماهاي دشمن كه شرمگين‌ترين فرد دشمن بود خود را تسليم كرد.

در همين افكار بودم و تپش قلبم زياد تر شده بود كه راننده تاكسي گفت: خانم حواستون كجاست؟! آخرشه! اصلا باورم نمي‌شد كه 23 سال از اين ماجرا گذشته، انگار همين ديروز بود كه انديمشك در خون غوطه‌ور شد.

چهارم آذرماه سال 65 شهرستان انديمشك يك ساعت و 45 دقيقه توسط 54 هواپيماي عراقي مورد حمله قرار گرفت كه در اين حمله نقاط مهمي همانند ايستگاه راه‌آهن به شدت بمباران شد. 200 شهيد و 700 مجروح حاصل بمباران فجيع آن روز بود، بمباراني كه در نوع خود و به گفته كارشناسان طولاني‌ترين بمباران شهرها پس از جنگ جهاني دوم به شمار رفت.

خاطره آن روز هميشه در ياد انديمشك و انديمشكي باقي مي‌ماند.

خاطره به نقل از ندا شفيعي، يکي از شاهدان بمباران